Ja? Ze Scotland Yardem na karku?
Spadaj!
Bądź tak dobry.
Solomons.
Wejście od tyłu, prawda? Tak, w zaułku.
Poszliśmy tam na spotkanie z tym, jak mu tam? Mickey? Mick?
Mikey?
Nie. Harry...
Cholera.
- Nie Harry Michaels? - Właśnie!
Harry Michaels. Pieprzony Harry Michaels.
Oczywiście, że tak. Harry Michaels.
O co wtedy chodziło?
Miał jakieś kłopoty?
Co on pieprzy?
Nie, jego brat miał firmę płytową. Śmiesznie się nazywała.
- Kręci mi się w głowie. - Jak płyta, Dodgy.
Niech go ktoś zawiezie do domu.
Barry! Tak się nazywał. Barry.
Deram Records.
- O czym ja pieprzę? - Cholera wie.
Nie powiedziałbyś, że właśnie wyszedł z odwyku.
PAW
Przegrywa?
- To cholerny staruch, nie? - Stary palant.
Nigdy byście nie zgadli, kogo niedawno spotkałem.
- Larry'ego Lorda! - Stary Lordy?
Przytył, cholera!
Tłusty jak wieprz.
Słuchajcie.
Skoro mowa o dawnych znajomych,
w przyszłym tygodniu wychodzi Freddie Mays.
Dobrze będzie zobaczyć Freddiego po... Ile to czasu?
Trzydzieści lat.
Trzydzieści lat?
To szmat czasu, nie?
- Zamknij swoje córki na klucz. - Raczej twoją babcię!
Dokąd on idzie?
Wy nie zapraszaliście tego palanta, prawda?
Bądź tak dobry!
Doszedłeś do czegoś, co?
Chodź tu, dziadku.
Masz, staruszku.
Załatw sobie za to panienkę.
Za kogo mnie uważacie?
Za palanta?
Jest rok 1968.
Gram w snookera, gdy nagle wchodzi Gruby Charlie.
Wcale nie by³ gruby. By³ chudy.
Ale mówili tak na niego, bo jego mama byla gruba.
I dzięki temu odróżnial się od innego Charliego, Chudego Charliego.
Ten z kolei by³ gruby, ale nie dalo się już tego zamienić.
W każdym razie, mówi do mnie:
Masz się spotkać z Freddiem Maysem.
Cholera jasna! Serce zaczęlo mi walić jak szalone.
Freddie Mays.
Freddie Mays, "Rzeźnik z Mayfair".
Ten czlowiek by³ legendą.
Facet rozwalil glinę w Bethnal Green i uszlo mu to na sucho, do cholery!
Taka jest droga na szczyt. Zabić wykolejonego glinę. Narobić halasu.
Po tym Freddie stal się kimś.
Co za miejsce!
Jakiś cholerny palac.
Wszedl.
Nosil ręcznie szyte wloskie buty ze skóry i jedwabne skarpetki.
Garnitur? Bądź tak dobry. Gość mial klasę. Najwyższą klasę.
Styl. Cholernie nieskazitelny.
Co za facet.
Prawdziwy facet.
- Jak leci? - Dobrze.
- Chcesz drinka? - Tak.
Wyglądasz, jakbyś się bał, synu. Boisz się?
Nie.
Bać się?
Nie potrzebowalem drinka. Bylem dosyć pijany.
Pijany zapachem wloskiej skóry.
Naprany zapachem sukcesu.
Słyszałem, że trzymasz się z Szalonym Johnem.
Tak.
Ta sprawa z zeszłego tygodnia. Najwyraźniej nieźle dałeś sobie radę.
Tak.
- Trevor też o tym słyszał, prawda? - Tak.
- Pewnie ma cię za niezłego kawalarza. - Tak?
Nasz Trevor to prawdziwy cwaniak. Niezależny myśliciel.
Lubi robić sobie jaja. Wykręca różne numery.
Kiedy pracujesz dla mnie, robisz wszystko po mojemu.
Nic nie dzieje się za moimi plecami. Nic nie robisz na własną rękę.
Nie ma niezależnego myślenia.
Cholera!
Freddie.
Bo mnie to wkurza.
Nic nie widzę.
Tak. To właśnie to słowo, "wkurza".
W każdym razie,
mamy chyba wolne miejsce.
Zatrudniam cię, synu.
Z miejsca dal mi 500 funtów.
Pięćset funtów do ręki! A jest rok 1968.
Bądź tak dobry i zabierz tego śmiecia.
I ubierz się odpowiednio.
Nosiliśmy garnitury. Szkoda nas bylo na tych gląbów.
- Chodź tu, palancie! - Chodź tu, chłopcze!
Chodź tu, palancie!
Nie!
- Proszę, dajcie mi czas do czwartku. - Nie będzie żadnego czwartku!
"Dajcie mi czas do czwartku"? Ty lajzo.
To żalosne. Te wszystkie pieprzone wymówki!
Od A do Z. Caly alfabet.
Debile.
Dwie minuty później są już w pubie Green Man i chwalą się wszystkim,
jakbyś by³ jakimś idiotą.
Trzymajcie go.
- Czekajcie! Z czym jest problem? - Z tobą!
- Ale da się to naprawić tymi narzędziami. - Przestańcie, nie róbcie głupot.
Dosyć czasu tracimy na rozmowę z tobą.
Pamiętasz, jak męczyliśmy się ostatnim razem?
Było ci wtedy do śmiechu, co?
Skórzane obicia? W taką pogodę powinno się otwierać okna.
Przestań, Freddie. To przecież nie moja taksówka.
To przecież nie moja taksówka, ty draniu!
Puszczajcie. Na co się gapicie?
Freddie, nie rób tego, ty cholerny draniu!
Na co się gapicie?
Co w was wstąpiło, chłopaki?
Dosyć. Znam gościa, który to za ciebie załatwi.
A teraz pieniądze.
Masz czas do jutra.
- Stój! - Freddie!
Ty palancie!
Wracaj do roboty, leniwy palancie!
Proszę, nie!
Postawmy ten samochód na ziemi.
Przestań, Freddie. Proszę, nie!
Przestańcie! Nie!
Uważaj na siebie, Giggler.
Zostawcie mnie!
- Nic ci nie jest? - Nie.
Ładne.
Bardzo ładne.
Oryginalne.
Podoba mi się. Zasłużyliście na drinka. Czego się napijecie?
Puść to.
Puściłeś? Zaczyna się.
Dalej, Billy.
Moja stara to uwielbia. Szkoda, że jej tu nie ma.
Lubię to.
Trochę bąbelków?
Nie teraz.
Dobrze to zrobi dywanowi, nie?
Charlie, masz paszteciki?
Jest w porządku.
Trzymaj.
Wszyscy razem.
Jeśli mieliśmy dobry dzień, a zawsze mieliśmy dobry dzień,
szliśmy do Grubego Charliego.
Cala nasza paczka.
By³ tam Szalony John.
Tak, on by³ naprawdę szalony.
Billy, niezbyt bystry.
Roland, zawsze z dwiema laskami.
Derek, temu wystarczyla jedna.
Eddie. Biedny Eddie.
I Tommy. Stary slugus Freddiego.
Szczęśliwi jak malpy w klatce.
Puszysty dywan i tani szampan.
Bez ambicji. Inaczej niż Freddie.
Inaczej niż ja.
Tak?
Przymknijcie się na chwilę.
Wyłączcie tę pieprzoną muzykę!
Eddie! Wyłącz to!
- Co? - Ścisz muzykę, Eddie.
- Włącz muzykę, człowieku. - On rozmawia przez telefon.
Racja.
Wsiadajcie do samochodu, chłopaki.
Klub się pali.
- Powiedział, że klub się pali? - Do zobaczenia.
Cholera jasna. Chodź, Derek. Musimy jechać.
Derek, chodź!
- Długo tu jesteś? - Właśnie przyjechałem.
- Widziałeś kogoś? - Nie.
- Ktoś był przy drzwiach? - Miał stać Joe, ale nie przyszedł.
Nie wiem, gdzie jest.
- Wszyscy wyszli bezpiecznie? - Myślę, że tak.
Powiedz mu.
Bardzo mi przykro.
Co ma zrobić Freddie? Potrąci ci z pensji? Powiedz mu.
Było ich dwóch. Stolik numer sześć.
Zamówili szampana. Nic nie jedli.
Parę minut po ich wyjściu...
Lennie Taylor.
Stali goście, co?
Dobra. To było przeoczenie. Widać, że już za to zapłaciła.
Spróbuj ich opisać, kotku.
Co on chce zrobić, do cholery?
Zbiry Lenniego Taylora...
podpalają nasz klub.
Lennie Taylor, ty palancie. Myślisz, że jesteś lepszy niż Freddie Mays?
Pieprzony Lennie Taylor.
Ty żalosny truposzu.
Kretyński wypierdek!
Co mówiłem?
Co ja mówiłem, do cholery?
Publicznie, przy wszystkich.
Co wam mówiłem?
A co wy zrobiliście? Dokąd poszliście?
- To był on. Jeden z nich. - Zamknij mordę!
Co mialem zrobić? To on podlożyl ogień. Strzelal do mnie.
Cholera!
Jako cwaniak i czarnuch Roland musial być inny.
Pasuje do kija. Zgina to cholerstwo.
Nieprawda, lamie go.
Szalony John bierze się za jego stopę. Skrupulatna dbalość o szczególy.
Billy obrabia mu żebra.
Ksylofon z epoki kamiennej.
- Nic mu nie będzie. - Nic?
Ten palant spędzi w wyciągu dziewięć miesięcy.
Może skończy na wózku! Chirurgia plastyczna. To jest "nic"?
To nie jest nic. To jest cholerne coś, kretyni!
Widzialem go rok później. Parę blizn, lekko utykal.
Nic mu chyba nie bylo. Postawil mi drinka. Co mam powiedzieć?
Źle się zachowal. Spotkala go kara.
Cholera!
Trzeba bylo nas widzieć, kiedy zwracaliśmy kije golfowe.
Pamiętacie, co mówiłem? To delikatna sprawa.
A co zrobiliście? Poszliście zrobić z tego palanta kalekę.
Mam przez to cholerne kłopoty.
"Pieprzyć, co mówi Freddie", tak?
Tak? Proszę, tu jest moje miejsce. Kto chce usiąść?
Macie. Kto chce tu usiąść?
Dalej, kto chce?
Nie.
Nie macie jaj. Żaden z was.
A ty, palancie!
Leziesz ulicą jak John Wayne i sam się prosisz o kulę w głowę.
Dupek!
Dobra.
Teraz muszę porozmawiać z tym śmieciem, Lenniem Taylorem.
Nie, siedź.
Ty pójdziesz ze mną.
- Teraz? - Tak, teraz.
Nie używaj go.
- Czego się napijesz? - Whisky.
To wszystko.
- To na koszt firmy. - Nie, to dla ciebie.
Cholera. Dziękuję.
Miło was widzieć.
- Cześć, Freddie. - W porządku, Lennie?
- Szmat czasu. - Tak.
Bobby.
Idź stąd.
- Byłem dziś u niego. - Tak?
W szpitalu.
Nie, dziękuję.
Przyniosłem mu kwiaty i winogrona.
To miło.
Bardziej przydałby mu się jakiś kleik.
Ten palant nie ma zębów.
Myślałem, że wyjaśniliśmy sobie nasze problemy dawno temu.
- Tak? - Tak myślałem, do cholery!
Więc o co chodzi? Dlaczego tu przyszedłeś?
Jak myślisz, dlaczego?
Chcesz zacząć ze mną wojnę, Freddie? O to ci chodzi?
Spójrz na mnie, ty wielblądzi palancie. Spójrz na mnie.
Spójrz mi w oczy, do cholery.
Przychodzisz tutaj, wpychasz się jak jakaś ciota!
Chodź, wyjdziemy na ulicę. Damy sobie po razie.
Wyjaśnimy to raz na zawsze. Kto jest kim i co jest czym!
Co, boisz się?
Lennie, możesz usiąść?
Usiąść?
Przychodzisz do mojego klubu i każesz mi usiąść.
Ty końska szczyno!
Lennie, nie wygłupiaj się. Ktoś podpalił mój klub.
Ach, o to chodzi?
Kosztowało mnie to 4000 funtów. Cholerne 4000.
Kiedy się o tym dowiedziałem, strasznie się zdziwiłem.
Byłem w szoku.
Ale mam nadzieję, że nie sugerujesz, że to miało coś wspólnego ze mną.
Bo to nieprawda.
Sumienie mam czyste.
Spójrz na mnie.
Spójrz mi w oczy, do cholery.
Nie jestem podpalaczem.
Gdybym chciał się do ciebie dobrać, Freddie,
to bym się do ciebie dobrał.
Maxie...
A niech to, Maxie,
tylko poczekaj, synu.
Ale to nic, w porównaniu z tym, co stalo się z Lenniem Taylorem.
Ale to dobry chłopak, nie?
Nie jest wystraszony, co?
Dobra.
Powiedzmy, że on rzeczywiście pracował dla mnie.
Kiedyś.
To nie znaczy, że ja wydałem taki rozkaz.
Załóżmy na chwilę,
że ktoś wszedł do twojego klubu...
z zapalonym papierosem.
Wrzucił go do kosza i tak powstał pożar.
I załóżmy na chwilę,
że mój człowiek poślizgnął się pod prysznicem.
Albo ktoś spuścił mu na głowę taksówkę.
Cóż, takie rzeczy się zdarzają.
Co ty na to? Może być, nie?
Tak. "Może być, nie?"
Chodź do mnie.
Bobby, szampana! Napijemy się odrobinę, dobra?
Cholerny ciepły szampan.
Co za kutas.
Słuchaj.
- Chcesz iść na prawdziwego drinka? - Tak, chodźmy.
Dobra.
Mial na sobie ten moher.
Wspanialy garnitur. Nieskazitelny krój. Wloski.
Zawsze w bialej koszuli.
Zawsze.
Spinki z rubinami.
Uwielbialem je. Cholernie je uwielbialem.
Piękny zegarek. Cienki jak oplatek. Czyste zloto.
Ledwie go widać. Z Bond Street.
2500 funtów.
Podoba ci się ta spinka do krawata, co?
Masz. Weź ją.
Cześć. Przepraszam za spóźnienie, cholernie leje.
Nie przejmuj się.
Mel weszła za ciebie.
Założę się, że jest na mnie wściekła.
Piekielnie. Wyzwała cię od najgorszych.
"Ta pieprzona nowa. Spóźnia się drugiego dnia. Nędzna szmata.
"Ja muszę za nią pracować".
Żartuję. Nie mówię poważnie. Zmyślam.
- Jej jest wszystko jedno. Jak masz na imię? - Karen.
Pijemy wino?
- Tak, a co? - To trochę podejrzane, nie?
Dobrze robi na krew.
Jest tu Freddie Mays.
- Sam? - Nie, z kumplem.
Kto to jest Freddie Mays?
- Stolik numer dwa, ale jest mój. - Tylko jeszcze o tym nie wie.
Zobaczmy.
Chateaubriand. Krwisty.
- Szparagi. Ziemniaki gratin. - Bzdury.
Bez deseru. Czarna kawa, espresso.
Nazywa się espresso.
Potem możemy zamówić cygara, kubańskie.
Zobaczymy, czy ci się spodoba. Oszalejesz.
- Tak myślisz? - Tak.
Załatwiłem też towarzystwo.
Co to znaczy?
Wiesz, dwóch facetów siedzi i pije wino.
To trochę podejrzane, nie?
- Mel i ty. Jak masz na imię? - Karen.
Dobra. Macie tam iść...
i zabawiać Freddiego Maysa i jego goryla.
O tym nie było w ogłoszeniu.
Nie każę ci, żebyś mu obciągnęła, tylko żebyś go zabawiła.
Jest czysty, bogaty i ma dobre maniery.
Jeśli ci się spodoba, bardzo proszę. Wyjdź za niego i odwal się.
Zastanów się, dziewczyno, to miły gość. Nie taki jak inni tutaj.
Mel, ile razy ci mówiłem, żebyś nie obgadywała klubu?
To lokal z klasą.
- Dokąd idziesz? - Do kibla.
Stolik numer dwa, Karen. Ja zaraz przyjdę.
Mogę się przysiąść?
Bardzo proszę.
Mówiono mi, że ma pan dobre maniery, panie Freddie Mays.
Dlaczego myślisz, że jestem Freddie Mays?
Kobieca intuicja. Słyszałam też, że jest pan dżentelmenem.
- Tak? - Tak. I że jest pan bogaty.
- Więc szukasz szczęścia? - Nie, nie szukam szczęścia.
- Po prostu tu pracuję. - Jesteś dziwką?
Freddie Mays za to nie płaci.
A ja nie siedzę w klubach, wysłuchując obelg gangsterów.
To tyle w kwestii dżentelmenów.
Pewnie się tylko podlizują, skoro jest pan taki ważny.
Karen, poznaj Freddiego Maysa.
Cześć.
Witam, panie Mays.
A ty jak się nazywasz?
Mel, poproś mojego kolegę do tańca.
Spadaj. Nabijasz się, nie?
Przepraszam za te maniery.
Śmiało, on nie gryzie.
Proszę, usiądź.
Przepraszam za to.
Kto to jest?
To tylko...
partner w interesach.
Ja to zrobię.
Dziękuję.
- Przepraszam, chcesz też jedno? - Nie, dziękuję.
Muszę dbać o głos.
- Jak to? Jesteś aktorką? - Nie.
- Mogłabyś być. Z taką twarzą. - Dziękuję za komplement.
Nie ma sprawy.
Nie, śpiewam.
Śpiewasz?
- Tutaj? - Nie, tutaj tańczę.
Jane, June, Jackie, Jessica, Julie...
wszystkie prędko puścil kantem.
Tyle na literę J. Teraz K.
Kjak Karen.
Freddie Mays i jego chude panienki.
A niech to, Freddie.
A niech to.
Więc zaśpiewaj coś.
Śmiało. Wstań i zaśpiewaj.
Mam wstać i zaśpiewać? Myślałam, że mam śpiewać tu, przy stole.
- Nie. Chodziło mi o wyjście na scenę. - Dobrze.
Jakieś specjalne życzenie, panie Mays?
Freddie. Idź, mówię serio.
Kierownik pewnie nie byłby zadowolony.
Nie przejmuj się kierownikiem.
Rozmawiałam z dziewczynami w garderobie.
- Mówiły, że z ciebie kawał zwierzaka. - Naprawdę? Tak mówiły?
A mówiły, który kawał?
- Precyzowały? Nie? - Nie.
Nie zmieniajmy tematu. Zaczekaj chwilę.
- Co? - Zaczekaj. Przesuń się.
Jeszcze jedna laska.
Jeszcze jedna cholerna, chuda laska.
Dobry wieczór wszystkim.
To dla pana Maysa.
Dla Freddiego.
Bądź cicho.
- Ona ci się podoba? - Powiedziałem, bądź cicho.
A ty, panie Freddie Mays,
utonąleś w jej oczach,
zaplątaleś się w jej wlosach.
Wślizgnąleś się do jej ust, przemknąleś po języku.
Wpadleś jej przez gardlo wprost do brzucha.
Do samej krwi.
Zasnąleś...
owinięty wokól jej pięknego serca.
Pól roku później jedziemy zephyrem, Roland i ja,
i mijamy Double Six.
Zatrzymaj się, zaparkuj tutaj.
Roland zaparkowal.
Czy to nie Lennie Taylor?
Ale kto z nim jest?
Nie.
To niemożliwe.
Tak.
Oczywiście, że tak. To Eddie Miller.
Eddie? Eddie Miller?
Eddie Miller rozmawial z Lenniem Taylorem.
Czego Lennie Taylor chcial od takiego gnojka jak Eddie Miller?
Biedny Eddie.
Biegnij, króliku, biegnij.
Nie mogę w to uwierzyć.
Po prostu nie mogę uwierzyć.
Ohydny, tępy judasz.
Założę się...
Wiesz co, Roland?
Nigdy nie rozumiałem ani słowa z tego, co do mnie mówiłeś.
Więc zamknij się. Ja to załatwię.
Sheila.
Kto tam?
Wielki, zły wilk.
To wy.
Robiłem właśnie herbatę z cukrem.
Chcecie się napić?
Cześć, Roland.
Słodzisz?
Siadaj, Eddie.
Co to jest?
To?
To moja ulubiona siekiera, Eddie.
"Aniele boży, stróżu mój,
"ty zawsze przy mnie stój.
"Rano, wieczór, we dnie, w nocy".
Eddie, spójrz na mnie.
Nie mogę.
Eddie,
spójrz mi w oczy.
Spójrz mi w oczy.
Wstawaj.
Wstawaj. Nic ci nie jest.
Siadaj.
W porządku?
Teraz słuchaj.
Oddychaj głęboko.
Czego chciał Lennie Taylor?
Lennie?
Czego chciał Lennie, Eddie?
Piłem piwo i zajmowałem się własnymi sprawami.
Znasz mnie. Wiesz, jaki jestem.
Nie, nie wiem.
Maxie mnie zawiózł.
Nie wiedziałem, o co im chodzi.
Jestem złodziejem. Jestem zwykłym złodziejem.
Cholera, nie jestem w nic zamieszany!
Nie okradłbyś własnego tyłka.
Freddie to wspaniały gość.
Tak.
Jest dla mnie dobry, ale nie wtrącam się...
do jego interesów.
Byłem w pubie, piłem piwo i zajmowałem się własnymi sprawami.
Nagle zrobiło się cicho.
Słyszę moje imię, "Eddie". Cholera, to Maxie.
Maxie. Marynarka z wielbłądziej wełny. Świr.
Jesteś cholernie nudny.
Nudzisz się? Ja tak.
- Czego on chce? - Jesteś nudny.
Lennie Taylor chce się ze mną widzieć.
Mam do niego iść. Nie mogę nie pójść.
Co mam zrobić? Nie iść?
I co wtedy?
Wciskają mnie między Maxiego i tego drugiego wielkiego gościa...
na tył jego rovera.
Nikt nic nie mówi. Martwa cisza.
Mów dalej.
Wiozą mnie do tego klubu.
Double Six.
Tak. Cholera!
Lennie tam był.
I pytał mnie o Freddiego.
Ale powiedziałem, żeby spadał.
Tak?
Tak.
Powiedziałem: "Napiję się drinka, ale nie pytaj mnie o Freddiego".
A o co konkretnie pytał, Eddie?
O co pytał?
O co pytał, Eddie?
Nie pamiętam.
Lepiej sobie przypomnij.
Lennie uważa, że Freddie traci wpływy.
Tak uważa?
Tak, wiesz,
od miłości się tyje i tak dalej.
"Od miłości się tyje".
Dalej.
To już wszystko.
To wszystko.
Double Six to świetny klub.
Bardzo modny.
Mnóstwo babeczek.
Szczerze mówiąc, Lennie był nawet miły.
Był miły?
Nie pamiętam dokładnie, co mówiliśmy, ale wiem, że nic nie powiedziałem.
Spójrz na mnie.
Spójrz mi w oczy.
Mówię ci prawdę.
Patrz mi w oczy.
Oni chcą załatwić Freddiego.
W piątek.
Przed Candelabrą.
Boże!
Powiedziałem ci wszystko. Powiedziałem ci.
Musisz ostrzec Freddiego.
Musisz, proszę! Powiedz Freddiemu, proszę!
Pójdziemy mu powiedzieć?
Chodźmy mu powiedzieć. Chodźmy, dobrze?
Pójdziemy go ostrzec, tak?
Uwielbiam ten zapach. Lubisz go?
Taki dziecięcy zapach.
Cudowny.
Dzieci, co?
Dzieci cię wykończą.
Eddie, chodź do mnie.
Chcę, żebyś na mnie spojrzał.
Ja nie...
- Eddie? - Nie mogę.
- Spójrz na mnie. - Nie mogę.
- Co ty narobiłeś?
Zobacz, jakiego bałaganu narobiłeś.
Nie mogę.
Eddie, opuść ręce.
Spójrz na mnie.
O nic więcej nie proszę. Spójrz na mnie.
Właśnie tak.
To nie takie trudne, prawda?
Już dobrze.
Wszystko dobrze.
Dobra.
Dzięki, Eddie.
Nie, mówię ci.
Lennie Taylor to tylko mały...
Jechaliśmy nabrzeżem,
a Roland mówil, żeby od razu powiedzieć wszystko Freddiemu.
Freddie Mays,
wiem coś, o czym ty nie wiesz.
Zatrzymaj, Roland.
Zlapaliśmy gumę.
Które to koło?
Nie po twojej stronie? Czułem, jakby po twojej.
Nic nie widzę.
Co ty chcesz zrobić?
Czochrałem ci włosy.
Niech to cholera!
Charlie, ja to zrobię. Ty zanieś herbatę.
Proszę.
Zły nóż.
Dzięki, Charlie.
Dzięki.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- Podobno trochę przytyłaś. - Cicho bądź.
- Wezmę jedną. - Proszę.
Dziękuję.
Dzięki, mała.
Napisali, że był "bez głowy".
Sam tułów.
- Wyobrażacie to sobie? - John.
Karen, może zejdziesz na dół i poczekasz w samochodzie?
A może ty zejdziesz na dół i poczekasz w samochodzie?
Wyjdź na skróty, przez okno.
W porządku, on jest trochę staroświecki.
Zresztą i tak nie mam ochoty tu zostać.
Lepiej uważaj, co mówisz.
- Dobra, na czym skończyliśmy? - To musi być on.
Zastanówmy się. Wiemy tylko, że znaleziono ciało.
Znaleziono ciało czarnego, a jeden z nas zaginął.
To Roland. Nie ma go od pięciu dni, Freddie.
Co nie znaczy, że to on, prawda?
Chodzi o to,
że jeśli to on, to i oni.
To proste jak dwa i dwa.
Zgadza się jak cholera!
Na co my czekamy? Jedźmy od razu.
Zaraz ich załatwimy!
Musimy być jeszcze gorsi.
Musimy przejąć inicjatywę. Zostawię z nich same tułowia.
Odetnę tym draniom ręce!
Nie zasłużył na to. Biedny drań.
Dalej, Freddie. Powiedz coś.
Jedźmy natychmiast.
- Zaatakujmy od razu! - Przestań!
Zastanów się. Dlaczego Roland?
Co? Dlaczego nie ty?
Albo Tommy? Albo ja?
Wszyscy naraz. Bum. Pięknie. Perfekcyjnie.
Szczęśliwe zakończenie.
To byłby zamach.
To byłoby dobre. To rozumiałbym.
Ale to...
nie ma sensu.
Coś tu nie gra.
Może to miałem być ja.
- Może to miałeś być ty. - Zamknij się!
A jeśli to nie on? Jeśli to ktoś inny?
- Kto inny mógłby... - Ktoś inny!
- Myślę tylko, że powinniśmy... - Siadaj!
Dobra.
W porządku.
Zrobimy tak:
Poczekamy.
Rozumiecie wszyscy? Poczekamy.
Wstrzymamy się na parę dni.
A jeśli się nie znajdzie, wtedy trudno.
Tak będzie.
Rozpęta się piekło.
W porządku?
W porządku, Freddie?
O co chodzi?
- Czy on ogłuchł? - Zabronił sobie przeszkadzać.
Wszystkim.
To chyba nie obejmuje mnie, prawda?
Tak powiedział.
Filiżankę herbaty?
To była bomba?
Nie, remontujemy.
Tak? To dobrze.
Wpuszczasz do swojego życia laskę i od razu ściany masz pedalsko różowe.
W kiblu czujesz odświeżacz, a w platkach znajdujesz majtki.
Więc z kim tam jest? A może to tajemnica?
Nie, jest z nim Tommy...
i siostra Rolanda.
Posłuchaj, Karen.
Możliwe, że z początku źle nam się układało,
- i jeśli to moja wina, to przepraszam. - Zawsze możemy zacząć od nowa.
Wiesz, nie wyglądasz źle.
Nie wyglądam źle?
- Jestem księciem, mała. - Tak?
Tak.
Dlaczego nie znajdziesz sobie dziewczyny? Mogłabym ci w tym pomóc.
Bądź taka dobra. Mam tyle lasek, że wyłażą mi uszami.
Nie słyszę nawet własnych myśli.
Co jest za tym?
Nie pozwoliłam Freddiemu tego oglądać.
Co o tym myślisz?
Wiesz, to nawet niezła podobizna Freddiego.
Tylko nos trochę za duży.
Bardzo śmieszne.
Freddie ma bzika na punkcie koni,
więc pomyślałam, że to będzie dobry prezent zaręczynowy.
Co?
Prezent zaręczynowy.
Bo Freddie i ja bierzemy ślub.
- Nie mówił ci o tym? - Nie.
Jesteś w ciąży czy co? Będzie dzidziuś?
- Nie, jeszcze nie. - "Nie, jeszcze nie".
Ale już skaczesz z radości, co?
Szczęściara.
Mówisz to złośliwie.
Nigdy nie byłam szczęśliwsza.
I myślałam, że każdy kumpel Freddiego też będzie się cieszył.
O co ci chodzi?
O nic mi nie chodzi, mała.
Nie dziwię się, że ci nie powiedział.
Nie skaczesz z radości, co?
Coś cię strasznie gryzie.
Widać to w twoich oczach. Czuć to na milę.
Kocham Freddiego. Mogłabym dla niego zabić.
Nie obchodzi mnie, czy ci się to podoba.
Będę się nim opiekować. Bez względu na koszty.
Rozumiesz mnie?
Nie posikaj się.
Rozumiesz?
Tak, przepraszam.
Życzę wam wszystkiego najlepszego.
Bądźcie razem szczęśliwi.
- Tak? - Tak, naprawdę.
Gratuluję.
Powiedz Freddiemu, że pogadam z nim później.
Powiedz mu,
że się cieszę.
I,
Karen,
opiekuj się nim dobrze.
Co on chcial zrobić?
Otworzyć szampana i z uśmiechem powiedzieć: "Zaręczam się!".
"Do licha, naprawdę?" "Slowo daję!" "Świetnie!" "Gratulacje!"
"Trzymaleś to w tajemnicy". "Ty romantyczny draniu".
A ja myślę:
"Od milości się tyje".
Uciekaj!
- Uciekaj, na litość boską! - To dla ciebie, palancie!
Zostawcie go!
Pieprzony pistolet się zaciął!
- Zostawcie go! - Masz!
Dranie.
Wszystko trzeba robić samemu.
A ty dokąd? Wracaj do środka, palancie!
Zostawcie go!
Maxie, ucisz ją!
Zostawcie go!
Maxie, proszę!
- Nie dziewczynę! - Zostaw mnie!
Proszę!
Poderżnij jej gardło.
Proszę!
Zastrzel mnie!
Co za komedia. Co za bójka.
Z garnituru zrobila się szmata.
Laska jest sztywna, ale Freddie jeszcze dyszy.
Rusza się.
Próbuje wstać, pada.
Beznadziejne.
Znowu próbuje.
Dalej, synu.
Nie! Wlecze się po chodniku.
Ślad krwi jak po rannym ślimaku.
Dalej, Freddie, jeszcze dwa metry.
Leżysz jak na swojej skórzanej sofie.
Tak, Romeo.
Dalej, pocaluj ją.
Wróć jej czarami życie.
Na tylnym siedzeniu mam maczetę,
siekierę obok siebie i starą berettę wetkniętą w spodnie.
I jestem cholernie szczęśliwy.
Zielone światlo.
Zatrzymuję się obok domu Lenniego Taylora.
Jubilee Mansions 124.
Jestem obok domu Lenniego Taylora.
Siekiera.
Pistolet.
Wysiadam z samochodu,
idę.
Widzę samochód.
Rozpoznaję go. Ministerstwo Transportu.
Milion kilometrów ode mnie.
Idę.
Drzwi.
Korytarz.
Winda.
Jestem Supermanem.
Prawdziwy King Kong.
WINDA NA WSZYSTKIE PlĘTRA
Nakręcam się.
Piąte piętro.
Stop. Otwarte.
Wychodzę.
Korytarz.
Idę.
Maczeta.
Siekiera. Pistolet.
Dluto.
Narzędzia.
118. Cholerna skórzana sofa.
120. Cholerne ręcznie szyte buty.
122. Odbezpieczam pistolet.
124. Jestem przy 124. Jestem nabuzowany. Jestem przerażający. Jestem groźny!
Wchodzimy.
Nie przeszkadzaj sobie, Lennie.
Ty draniu!
Boże, ty palancie!
Ty cholerny palancie!
Lepiej zrób to jak należy!
Lepiej załatw mnie jak należy!
Masz zegarek.
Ty draniu.
Możesz mnie wykończyć?
Chodź tu i wykończ mnie!
Co, straciłeś zimną krew?
Straciłeś na to ochotę, co? Chodź tu i skończ to!
Jesteś gotowy?
Tak.
Kim ty jesteś?
Kim ty jesteś? Nikim.
Nikim.
Spójrz, jak wyglądasz. Leżysz jak...
kawał...
mięsa.
- Kto tam? - Tommy.
Ubierz się.
Dlaczego? Co się stało?
Czekam w samochodzie.
Powiesz mi, o co chodzi?
Freddie i Karen zostali zaatakowani przed Candelabrą.
Co?
Poderżnęli Karen gardło.
Cholera.
A co z Freddiem?
Sytuacja jest taka,
że żyje, ale jest w złym stanie.
Pocięli go na strzępy.
Ma ponad trzysta szwów i trzy rany postrzałowe.
Jest na prochach. Morfina i wszystko inne.
Rano spróbują operować jeszcze raz. Wóz albo przewóz.
Ale on jest silny.
Nie.
Słuchaj, dupku, chcę zobaczyć Freddiego. Chcę zobaczyć swojego kumpla.
To niemożliwe. Nie wpuszczą cię do niego.
Jest problem.
- Jaki problem? - Poważny problem, Tommy.
Spadaj!
Posłuchaj uważnie, Tommy.
Lennie Taylor został zabity.
- Co? - Dziś w nocy. Zarąbany u siebie w domu.
Rozumiesz, co to oznacza?
Moi kumple dostali prezent pod choinkę.
Oskarżą Freddiego o morderstwo.
Idealny układ.
Od dawna go tropili. To podwójne zwycięstwo.
Freddie nie zabił Lenniego.
Ale Freddie i tak jest skończony.
- A teraz zjeżdżajcie. - Tak?
Chcę się zobaczyć z Freddiem.
Tommy, do cholery...
Ty palancie.
- Dla ciebie to tylko forsa, nie? - W porządku, Tom.
Ile się płaci za wstęp do tego cyrku?
O to chodzi?
- O to chodzi? - Spadaj.
Tommy?
Nic ci nie jest?
Jezu.
Już dobrze, chłopie?
Weź to.
W porządku?
Biedny gość.
Jezu.
Już dobrze.
Zachować ciszę.
Pokaż im!
Stary sędzia Sepleń powiedzial, że w calej jego dlugiej karierze...
morderstwo Leonarda Bertrama Taylora...
Śmialiśmy się.
Zachować ciszę!
... bylo najbardziej barbarzyńską sprawą, jaką mial nieszczęście sądzić.
Sędzia powiedzial, że Freddie jest zwierzęciem.
Dal mu trzydzieści lat, z czego odsiedzieć musi minimum dwadzieścia pięć.
I co?
Wyprowadzić go.
- Ty dupku! - Nie możesz tego zrobić!
Brytyjska sprawiedliwość!
O co tu chodzi?
Biedny Freddie.
Król umarl.
Mówiłem ci. Mówiłem ci, do cholery!
Trzeba było mnie chociaż raz posłuchać.
- Nic by się wtedy nie stało. - Miałeś rację.
I co z tego? Nic nam to teraz nie da.
- Jasne, że miałem rację. - Daj spokój, Tommy!
Maxie? Co z nim będzie?
Dlatego tu jesteśmy. Nie przez te brednie.
Nie bądź kretynem.
- Nie nazywaj mnie kretynem! - Dobra.
On ma rację, nie możemy mu wchodzić w drogę.
- Coś się stanie Maxiemu, a będzie po nas. - Nie ma mowy.
Nie ma mowy, żeby ten pieprzony palant...
zrobił Freddiemu to, co mu zrobił, i wyszedł z tego cało.
Nie ma mowy, żeby przede mną uciekł. Nie ma mowy...
To bardzo trudna chwila. Próbuję sobie z tym poradzić najlepiej jak umiem.
To mi nie pomaga.
On nie żyje.
- On już nie żyje. - Dobra. Uspokój się.
Wszyscy się uspokójcie.
Zachowujcie się jak mężczyźni.
Wykorzystajcie wasze mózgi.
Masz coś do powiedzenia?
Bo jeśli tak, to powiedz to.
Chcę to usłyszeć. Powiedz to.
- Jesteś pewien? - Gadaj!
On ma rację. Ty się mylisz.
Jasne, że mam rację.
Mówisz, że sobie nie poradzę?
Nie wiem, Tommy. Sam mi powiedz.
Ty palancie!
- Rozpieprzę... - Ty pieprzony...
Co?
Co chcesz zrobić?
Rozpłaczesz się?
Siadaj, Tommy.
Zrób Tommy'emu drinka.
Król umarl.
Niech żyje król.
1970, nowa dekada.
Nie ma już Double Six.
Nie ma już Freddiego.
Nie ma Lenniego.
Żegnaj, Maxie.
Cholerny potwór.
1972.
Nic nas nie ruszy. Zarabiamy kupę forsy.
Znacznie ponad poziom Freddiego. On nawet o tym nie marzyl.
Rozwalę cię!
1 stycznia 1973.
Wielkie otwarcie. Kasyno. Pod muchą.
Freddie zawsze mówil, że hazard nie poplaca.
Poplaca. Wpierwszym roku przyniósl dwa miliony funtów.
Nie rozumialem slabości Freddiego do koni, póki sobie nie kupilem konia.
Brown Bomber. Zarobil majątek.
A potem katastrofa, wygral!
1976. Umiera żona Tommy'ego.
Tommy przechodzi na emeryturę.
Stracil odwagę, odkąd Freddie trafil do pudla.
1977.
1978, 1979, 1980.
1981, pracuje dla mnie 300 ludzi.
Przebij to, panie Mays.
1982 do 1986: Kokaina.
Cholerny majątek.
Dlaczego nie pukasz, kutafonie? Popatrz na te prochy.
1987, 1988: Billy mnie obraża.
Jednego nauczylem się od Freddiego: We wlasnym domu utrzymuj porządek.
1993: Dzieci Maggie placą za lata osiemdziesiąte.
Czyż to nie dotyczy wszystkich? Jak cholera!
Interesy idą dobrze, jak zawsze.
Biedni bankierzy?
Starcza im jeszcze na prochy.
1994: Niezbyt dobry rok.
Szalony John w klótni morduje swoją żonę. Nic nie moglem na to poradzić.
Stalo się to w supermarkecie. Cholernie smutny sposób pójścia za kratki.
Wyprowadzili go stamtąd jak nędznego, naćpanego zlodziejaszka.
Ostatni z chlopaków Freddiego. Koniec epoki.
1995, 1996, 1997, 1998,
1999.
Freddie Mays wraca.
Zamknijcie wasze córki na klucz.
Chinatown.
Cóż, Freddie,
te wszystkie lata.
Jak bylo, synu?
Ciężko? Bylo ciężko?
Bylo ci ciężko? Bylo trudno?
A przecież...
ze swojej strony chcialbym ci powiedzieć, Freddie, że gratuluję.
Ty wyszedleś, caly i zdrowy, a ja jestem szczęśliwy.
Spójrz na mnie, Freddie.
Szukasz pracy? Ja i ty, Freddie.
Jak za dawnych czasów.
Nie mogę tego zrobić.
Cześć, Eddie.
Cześć.
Szmat czasu, co, Eddie?
Mamy sobie wiele do opowiedzenia.
Miło jest powspominać. Powspominajmy trochę.
Mama dobrze się czuje?
Dobrze. Świetnie. Cudownie.
Co się dzieje z Freddiem Maysem?
Kiedy wyszedł?
W środę.
- Czy mogę wrócić do pracy? - Tak.
Porozmawiajmy na osobności.
Nie podoba mi się to. Nikt mi nie powiedział, że on wychodzi.
Więc nic nie wiesz o ślubie?
O ślubie? O jakim ślubie?
O ślubie Freddiego.
Wszyscy tam będą.
Słyszałem, że ma się dobrze.
Skończył studia.
Licencjat.
A z kim on się żeni? Z kimś, kogo poznał w pudle?
Z Karen. Pamiętasz ją.
Piosenkarka, śliczna twarz, podcięte gardło, omal nie zginęła.
Zabiłeś kiedyś człowieka, Eddie?
- Jak to? - No wiesz, tak żeby zabić.
Na śmierć?
Tak, na śmierć.
W takim razie, nie.
Dlaczego?
Bo nie chcę.
Myślę, że mógłbyś zabić kogoś, kogo naprawdę nienawidzisz, wiesz?
Bo ten ktoś zrobiłby coś mnie i mojej rodzinie?
Posłuchaj, chcę cię o coś zapytać.
Bez owijania w bawełnę.
Chcę jasnej odpowiedzi.
Kogo...
zabiłbyś, gdybyś musiał wybierać.
Mnie czy Freddiego Maysa?
- Naprawdę? - Tak, naprawdę.
Ciebie.
Przepraszam.
- Mogę cię o coś zapytać? - Tak. Śmiało.
Dlaczego mnie nie zabiłeś?
Kto powiedział, że jeszcze tego nie zrobię?
Karen?
Karen.
Co za spotkanie po latach. Ile to już czasu?
- Dwadzieścia pięć, trzydzieści lat? - Wiesz dobrze, ile czasu minęło.
Myślałem, że nie żyjesz.
Ładnie się zagoiło.
Wiem, po co tu jesteś. Nie zbliżaj się do Freddiego.
Nie chce cię widzieć ani o tobie słyszeć.
Nie chce wąchać ciebie ani twojej taniej wody po goleniu.
Freddie i ja za długo czekaliśmy, żeby jakiś świr to zniszczył.
Tak się nie zachowuje dama, prawda?
Pieprzony świrus.
Nie zbliżaj się.
Mówiłam ci, że zabiłabym dla Freddiego.
Tak. Mówiłaś mi dużo rzeczy.
"Nie wyglądasz źle. Dlaczego nie znajdziesz sobie dziewczyny?"
Dlaczego uważasz się za kogoś wyjątkowego?
Wiesz, nie miałbym nic przeciwko żonie. Kochałbym ją.
Zasłużyłem na trochę miłości.
Chciałbym dostać kartkę na Walentynki.
Mogłaby nawet być dziwka. Dbałbym o nią jak należy.
Rozpieszczałbym ją.
Kupowałbym jej prezenty.
Może chciałbym się ustatkować?
Ale nikt nawet o tym nie pomyśli,
nikt nigdy nie pomyśli o mnie. Spadaj!
Powiedz Freddiemu, że chcę się z nim spotkać, albo źle się to skończy.
Cholernie źle się to skończy!
Zejdź mi z drogi, palancie!
Freddie,
słyszałem, że się żenisz.
Wiążesz sobie kulę do nogi.
Nie, nie dostałem zaproszenia. Nie ma problemu.
I tak nie mógłbym przyjść. Interesy.
Mam nadzieję, że wszystko się uda.
Ze swojej strony, Freddie, chciałbym ci powiedzieć, że gratuluję.
Wyszedłeś. Cały i zdrowy.
Więc...
za twoją pomyślność.
Podoba mi się nowy wystrój.
Siadaj, Freddie.
Szmat czasu.
Tak.
Napijesz się herbaty?
Tak, bardzo chętnie.
Freddie,
co u ciebie słychać?
W porządku.
- Tak? - Tak.
Czego ty chcesz?
Słyszałem, że się żenisz.
Tak, za jakiś czas.
Mały prezent. Weź.
Śmiało, bierz.
To dla ciebie, weź.
Freddie, chcę, żebyś to wziął. Chcę, żebyś wziął te pieniądze.
Ja wziąłem twoje pieniądze. Ty weź moje. To dla ciebie.
Nie bierz.
Czego chcesz?
Mieszkania, tak? Chcesz się tu wprowadzić?
Razem z Karen? Z milutką Karen?
Bierz je. Wyprowadzę się stąd.
Zrobisz remont.
Dlaczego nie? Nowy dywan, malowanie.
Wspaniale! A potem dzidziuś.
Tak, na to pewnie już za późno. Nie staje ci.
A z niej też nie podlotek.
Dzidziuś byłby pewnie krzywy i psychiczny.
Dzidziuś Freddie. Debil.
Ona pewnie jest bezpłodna. Kompletnie jałowa.
Ale moglibyście adoptować.
Czego chcesz?
Buty, tak?
Te cholerne ręcznie szyte buty?
Masz, są twoje. Bierz je.
Masz, weź je. Są twoje.
Szpilka do krawata? Chcesz szpilkę?
Cholera. Nawet ma twoje inicjały.
Weź ją! Bierz! Masz, jest twoja! Weź sobie!
Zwariowałeś.
Nie, to przez ciebie.
To przez ciebie wariuję.
Nie chcę twojego mieszkania.
Nie chcę twoich butów i nie chcę twojej cholernej szpilki.
Tamten Freddie nie żyje.
Co się z tobą dzieje? Co ty kombinujesz?
Wytłumacz mi, bo chciałbym to wiedzieć.
Naprawdę chciałbym. Chcę wiedzieć.
Co masz takiego, czego ja nie mam?
Poszło mi lepiej niż tobie. Jestem lepszym człowiekiem.
To nie ja spędziłem w pudle cholera wie ile czasu.
Pieprzony profesorek.
Myślisz, że bym cię nie zabił? Tak myślisz, prawda?
Akurat ciebie. Tak myślisz, nie?
Mogę zabić, to łatwe.
Łatwo jest kogoś zabić. To drobnostka.
Pomściłem cię.
Nie chciałem zabić Lenniego Taylora.
To nie było przyjemne.
Ale trzeba to było zrobić. Ktoś musiał to zrobić.
Tak.
Karen przez trzydzieści lat powtarzała mi, że czuć w tym było twoją rękę.
Ta dziwka.
Weź to.
Podnieś.
Zastrzel mnie.
Zastrzel mnie, ty palancie!
Myślisz, że kim jesteś?
Jesteś żałosny.
Tak.
Tak, taki byłem.
Byłem próżny, byłem dupkiem.
"Przystojny Freddie Mays, Rzeźnik z Mayfair".
Stek bzdur.
Kto chciałby być Freddiem Maysem?
Odpieprz się.
Jesteś świrem.
Nie odczepię się, więc lepiej mnie zabij.
Dalej! Zabij mnie!
Przez wzgląd na dawne czasy. Wspomnijmy stare dzieje.
Byłem tam.
"Nie dotykaj jej! Karen!
"Maxie, proszę, nie. Nie dziewczynę.
"Nie dziewczynę. Nie!"
Przypomina ci to coś?
Czołgałeś się we własnej krwi.
Żałosne.
Śmieszne.
Maxie wyjął nóż.
Nie!
Dalej, Freddie!
Maxie zatopił ostrze w jej ciele i poderżnął to śliczne gardło.
- Karen! - Nie!
A ty powtarzałeś: "zastrzel mnie, zastrzel mnie", jak chora krowa.
Dalej, Freddie.
Naprzód.
Dalej, Freddie, jeszcze dwa metry.
Co? Co ona mówi?
Kocham cię...
Co to?
"Kocham cię, Freddie.
"Kocham cię. Kocham cię, Freddie".
Ciągle cię kocha?
Chociaż wyschły ci jaja i posiwiały włosy?
Przystojny Freddie Mays.
Jak może ciągle cię kochać? Takiego, jakim jesteś.
Kim ty jesteś? Palantem? Kim jesteś? Starym grzybem?
Tak, Romeo.
Pocałuj ją. Wróć jej czarami życie.
Śmiało, Freddie.
Śmiało, synu.
Zastrzel mnie.
Zastrzel mnie!
Zabij mnie!
Zastrzel mnie!
Nie.
Jestem starcem w tanim garniturze.
I lubię to.
Dziwka!
Jeszcze cię kiedyś dopadnę.
Chcesz zacząć wojnę?
Będziesz mial wojnę, wystarczy mi jedna ręka.
Zastrzelę cię.
Poślę cię na tamten świat.
Trzeba będzie szufelką i szczotką zbierać cię ze ścian.
Posiekam cię na kawalki.
Rozgniotę na miazgę. Kaluże krwi.
Zostawię cię tak, żebyś gnil.
Mnie nazwać palantem.
Mnie nazwać palantem!
Mnie nazwać palantem! Ty palancie!
Skopię cię.
Skopię ci tylek. Skopię cię na amen, ty...
Pieprzę cię! Pokroję ci twarz.
Spalę cię.
Freddie Mays.
Nie potrzebuję cię, Freddie.
Kim ja jestem?
Jestem Supermanem! Prawdziwy King Kong!
Mogę cię podnieść i wyrzucić w kosmos.
Jestem pierwszy.
Numer jeden!
Numer jeden. Numer jeden!
Jeden, jeden!
Numer pierwszy!
Jestem pierwszy.
Dalej!
Numer jeden.
Subtitles by SOFTITLER
Ripped by: SkyFury